@myriamvonm
Een week geleden zijn Brad en ik getrouwd. ❤️ We hebben het bewust stilgehouden. Alleen familie, goede vrienden en de mensen die echt belangrijk voor ons zijn, wisten ervan. Deze dag was niet van sociale media. Deze dag was van ons.
Als ik naar deze foto kijk, zie ik geen rolstoel. Ik zie geen lupus. Ik zie geen pijn. Ik zie de hand van mijn man in de mijne. Ik zie vertrouwen. Ik zie liefde. En ik zie twee mensen die een aantal zeer zware stormen hebben doorstaan om hier te komen.
Een jaar geleden zat ik naast Brads ziekenhuisbed, hield ik zijn hand vast en bad ik dat hij zou blijven leven. Vandaag mag ik hem mijn man noemen. Dat beneemt me nog steeds de adem.
Mensen zeiden dat ik hem moest verlaten. Dat ik weg moest gaan. Dat ik het moest opgeven. Maar ik zag de man achter de ziekte. Net zoals lupus niet bepaalt wie ik ben, bepaalt alcoholisme niet wie hij is. Onze ziekten maken deel uit van ons verhaal. Ze zijn niet onze identiteit.
Iets anders wat veel mensen niet weten: op onze trouwdag liep ik zonder mijn stok door het gangpad. Niet omdat ik geen pijn had. Niet omdat ik plotseling gezond was. Maar omdat de liefde gedurende een paar kostbare momenten groter was dan de pijn.
Ik kon geen traditionele openingsdans met mijn man dansen. En weet je wat? Er ontbrak niets. Want liefde wordt niet afgemeten aan hoe lang je kunt dansen. Liefde wordt afgemeten aan wie je hand nog vasthoudt wanneer jij dat niet kunt.
Dit is niet mijn eerste huwelijk. Maar met een zekerheid die ik nooit eerder heb gevoeld, weet ik dat het mijn laatste zal zijn. Want nog nooit in mijn leven heb ik me zo gezien, zo veilig en zo geaccepteerd gevoeld. Met al mijn littekens. Al mijn tekortkomingen. En alles wat het leven van mij heeft gemaakt.
En misschien is dat precies wat dit tot het mooiste liefdesverhaal van mijn leven maakt. ❤️